3 ترفند جهت داشتن عکس های دیجیتالی بهتر

دیگر مدت زمان زیادی است که دوربین های قدیمی جای خود را به دوربین های دیجیتال داده اند. در حال حاضر نیز رقابت میان این دوربین های دیجیتال بر سر برتری کیفیت هر کدام است. به طبع هر چه دوربین هوشمندتر و از تکنولوژی پیشرفته‌تری برخوردار باشد، تصاویر بهتری را نسبت به دریافت یک عکس یک ساعته در عکاسی ارائه می‌دهد. در این میان چند روش ویرایشی هوشمندانه به بهینه‌سازی عکس‌ها کمک شایانی می‌کند. اکنون قصد داریم به معرفی 3 ترفند ساده اما در حین حال حرفه ای بپردازیم که شما را در مسیر داشتن عکس های دیجیتال با کیفیت مطلوب تر قرار میدهد.

انواع بوق های بايوس

مطمئنأ شما نیز صدا و بوق هایی که هنگام روشن کردن کامپیوتر از درون کیس تان به گوش میرسد را شنیده اید. همگی این بوق ها از جانب مادربورد شما هستند. تفاوت این بوق ها از نوع آن و تعداد آنهاست که بیانگر یک مشکل در درون مادربورد است. در این ترفند تمامی بوق ها و پیامهای خطای مربوطه آنها را برای شما جمع آوری کرده ام. در صورتی که همچین صداهایی از کیس شما بیرون میاید حتما این مطلب را خوانده و به فکر راه حل باشید.

وقتي يك كامپيوتر روشن ميشود و آماده براي بالا آمدن ميشود و يا وقتي كامپيوتر reset ميشود BIOS سيستم شما با عملكردي به نام POST به تست كردن سخت افزار سيستم شما ميپردازد تا از درستي اتصال انواع device ها مطلع شود .

در اينصورت اگر سيستم با مشكلي مواجه شود POST براي BIOS پيغام خطا ميفرستد اينكه مثلا كارت گرافيكي شما با مشكل مواجه است مثلا از جاي خودش تكان خورده يا اينكه ram شما با مشكل مواجه شده است بيپ يا همون بوق هايي متداول ارسال ميكند و شما را از آن مطلع ميكند بنا بر اين بهتر است با اينگونه بوق ها اشنا شويم تا در صورت هر گونه عيبي خودمان در صورت امكان رفع اشكال كنيم .

البته همانطور كه گفتم BIOS هاي سيستم از شركت هاي مختلفي توليد ميشود كه من در اينجا از دو شركت AMI:American Megatrends International و Phoenix ذكر ميكنم .

 

AMI Beep Codes

يك بوق : اشكال از DRAM ميباشد.بنابراين مشكلي در حافظه سيستم  يا motherboardبوجود امده.

دو بوق: حافظه فاقد تعادل است . تساوي گردش در حافظه به درستي كار نميكند .

سه بوق: 64 كيلوبايت مورد نياز براي شروع و راه اندازي سيستم در دسترس نيست كه اين هم به RAM بر ميگردد .

چهار بوق : تايمر سيستم شما با مشكل مواجه شده است كه مانع از درستي همزمان عملكرد motherboard ميشود .

پنج بوق : CPU با مشل مواجه است .

شش بوق: وروديه A20/Keyboard كنترلر ان با مشكل مواجه است IC كنترل كننده keyBoard با مشكل مواجه شده است و مانع از وروديه A20 براي سوييچ كردن پردازنده ميشود .

هفت بوق : حافظه مجازي Virtual با مشكل مواجه است .

هشت بوق : حافظه كارت ويدئو مشكل دارد BIOS نميتواند بر روي فريم هاي بافر كارت ويدئو بنويسد .

نه بوق : ROM شما مشكل دارد. چيپ BIOS ROM روي motherboard دچار خطا است .

ده بوق : CMOS مشكل دارد . یعني يه چيزي روي motherboard مانع از فعل و انفعال CMOS میشود .

يازده بوق : كش در level 2 حافظه غش كرده .

يك بوق بلند و دو بوق كوتاه : سيستم ويدئويي مشكل داره

يك بوق بلند سه بوق كوتاه : بازهم خطا در مورد 64 k ميباشد .

يك بوق بلند هشت بوق كوتاه : عملگر تست كردن خطا داره .

بوق مداوم : يا اشكال از RAM يا از ويدئو .

 

Phoenix Beep Codes

 اين شركت از بوق هاي دنباله دار استفاده ميكند من براي مشخص كردن فاصله بوق ها از خط تيره - استفاده ميكنم يعني يك توقف و ادامه يعني 1-2-3 يعني اول يك بوق بعد دو بوق بعد هم سه بوق . ويرايش چهارم به پايين اين محصول از سه بوق و از ورژن چهار به بالا از چهار بوق استفاده ميكند .

ورژن چهار : 1-1-1-3 يا 1-1-2-1 : CPU/motherboard مشكل دارد

1-1-2-3 يا 1-1-3-1 يا 1-1-3-2 يا 1-1-3-3: motherboard مشكل داره يا يكي از اجزا

1-1-3-2 يا 1-1-3-3 يا 1-1-3-4 : اشكال از حافظه 64K

1-1-4-1 : كش در level 2 مشكل داره .

1-1-4-3 : اشكال از پورت I/O .

1-2-1-1 : مديريت پاور power management

1-2-1-2 يا 1-2-1-3 : motherboard

1-2-2-1 كيبورد و 1-2-2-3 : BIOS ROM

1-2-3-1 : System timer

1-2-3-3 : DMA

1-2-4-1: IRQ

نحوه قرار گيري اطلاعات در هارد

اطلاعات بر روي سطح هر يك از صفحات ديسك سخت در مجموعه اي به نام سكتور و شيار ذخيره مي گردد. شيارها دواير متحدالمركزي هستند(نواحي زرد) كه براي هر يك از آنها تعداد محدودي سكتور(نواحي آبي) با ظرفيتي بين ۲۵۶ و ۵۱۲ بايت ايجاد مي گردد. اين سكتورها همزمان با آغاز فعاليت سيستم عامل در كلاستر سازماندهي مي گردد. زماني كه درايو رايانه تحت عمليات Low level format قرار مي گيرد سكتورها وشيارها ايجاد مي شود و زماني كه درايو High level format مي گردد با توجه به نوع سيستم عامل بستر مناسبي براي استقرار فايل هاي اطلاعاتي فراهم مي آيد.

شركت و كشور سازنده

يكي از مسائلي كه پس از گنجايش و عمر مفيد هارد ديسك حائز اهميت است، كارايي آن مي باشد.

اما در حال حاضر هاردديسك ها از نظر كارايي اختلاف چنداني با هم ندارند. خريد هاردديسك نسبت به گذشته بسيار آسان مي باشد. زيرا توليد كنندگان ضعيف از صحنه خارج شده اند. از لحاظ مارك و يا كارخانه سازنده ديسك سخت شركت هاي زير عمده توليد هاردديسك را بر عهده دارند:

كانر- مكستور- سي گيت- وسترن ديجيتال- كوانتوم- اچ پي- فوجيتسو- توشيبا - آي بي ام و...

اين ديسك ها داراي تفاوتهاي گوناگون در گنجايش، گونه، تعداد ديسك، سرعت چرخش، زمان متوسط جست وجو، حافظه واسطه و مدت زمان ضمانت مي باشند.

 

عمر مفيد ديسك هاي سخت

در سال هاي گذشته عمر ديسك هاي سخت بسيار كوتاه بود.اما در حال حاضر عمر مفيد ديسك ها افزايش يافته است. عمر مفيد با واژه (MTFB) نشان داده مي شود. اين واژه سرواژه كلمات زير به معناي ميانگين پايداري عملي و يا زمان ميانگين ميان خرابي هاست.

Mean Time Between Failune

اين علامت نشان دهنده متوسط فاصله زماني استفاده از ديسك سخت، تا پيش آمدن يك اشكال براي آن است. عمر مفيد بر حسب ساعت نشان داده مي شود. سازندگان ديسك سخت عمر مفيد آن را ۴۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰۰ در نظر مي گيرند.

در صورتي كه رايانه به طور مستمر روشن نباشد و كار نكند، اين مقدار افزايش خواهد يافت. زماني كه عمر مفيد تمام مي شود ديسك سخت يكباره خراب نمي شود بلكه ممكن است به مرور دچار فرسودگي شود در اين زمان در هنگام روشن كردن رايانه پيام Invalid System disk ظاهر مي شود.

گنجايش يا ظرفيت ديسك سخت

در زمان انتخاب ظرفيت هارديسك به اين فكر نكنيد كه چه گنجايشي نياز شما را برطرف مي كند بلكه به اين فكر كنيد كه در آينده به ظرفيت بيشتري احتياج داريد. البته نوع برنامه هايي كه استفاده مي كنيد راهنماي خوبي براي تعيين ظرفيت هاردديسك مي باشد. ديسك هاي سخت از ظرفيت ۶۴۰ و ۸۵۰ مگابايت و كم تر كه در سال هاي گذشته وجود داشته است شروع مي شود و تا ۱، ۲/۱، ۶/۱، ۱/۲، ۵/۲، ۴، ...و ۸۰ ، ۱۲۰، ۱۶۰، ۲۰۰، ۲۵۰ گيگابايت و بيشتر در بازار موجود مي باشد.

در حال حاضر ديسك هاي سخت با ظرفيت ۲۰ تا ۴۰ گيگا بايتي كم ترين گنجايش موجود هستند.

تقريباً هيچ سازنده ديسك سختي ديگر گونه ۱ تا ۸ گيگابايتي را توليد نمي كنند. به طور كلي براي محاسبه گنجايش ديسك سخت عامل هاي زير را بايد در نظر گرفت:

- گنجايش هر قطاع يا سكتور

- تعداد هدها يا نوك هاي خواندن و نوشتن

- تعداد استوانه ها يا سيلندرها

- تعداد قطاع ها يا سكتورها

تعداد نوك يا هد

شركت هاي مختلفي كه ديسك هاي سخت توليد مي كنند گنجايش هاي مختلفي را مي سازند كه ساختار آنها تقريباً يكسان است. اما تعداد صفحه هاي تشكيل دهنده ديسك و تعداد هدها يا نوك هاي خواندن و نوشتن متفاوت است. بدين صورت اگر ديسكي را با گنجايش و سرعت زياد مي خواهيد تعداد نوك هاي خواندن و نوشتن آن براي هر صفحه بايد ۵ يا بيشتر باشد تا سرعت انتقال داده ها افزايش پيدا كند.

در واقع بالا بودن گنجايش ديسك به معناي زياد بودن سرعت آن نيست بنابر اين بهتر است بدانيم چه تعداد صفحه در داخل ديسك سخت وجود دارد و نوك هاي آن چند عدد مي باشد.

ديسك هاي سخت تقلبي خريد رايانه، قطعات و دستگاه هاي جانبي آن با اين كه ساده به نظر مي آيد اما بسيار پيچيده و فني مي باشد زيرا تقلب در اكثر ابزارها و دستگاه هاي رايانه به چشم مي خورد، مانند:

- تغيير برچسب: در اين حالت مشخصات روي ابزارها و دستگاه هاي رايانه را تغيير مي دهند و آنها را پاك كرده و مشخصات جديدي روي آنها مي نويسند.

- بسته بندي مجدد: در اين صورت هاردديسك دسته دوم و تقلبي را در بسته بندي و كاغذهايي درست مانند بسته بندي اصل آن قرار مي دهند.

- هاردديسك هاي ارزان قيمت: بعضي وقت ها هاردديسك هاي ارزان قيمت را به جاي نوع بهتر و گرانتر آن به كار مي برند. مخصوصاً اگر رايانه را به صورت پلمب شده خريداري كنيد.

- شيوه توليد: همان طور كه مي دانيد ابزارها به دو صورت خرده فروشي و عمده فروشي (توليد فله اي) به بازار عرضه مي شوند. در حالت اول كالاها معمولاً اصل بوده و ويژگي هاي اعلام شده دقيقاً برابر جنس عرضه شده مي باشد. اين ابزارها معمولاً گران تر بوده، مدت ضمانت نامه اي بيشتري دارند و داراي دفترچه راهنما، جعبه بسته بندي، نرم افزار جانبي و موارد ديگر مي باشند.

بنابراين تنها كاري كه مي توان انجام داد اين است كه به نكات زير قبل از خريد توجه بفرماييد:

- بسته بندي را چك كنيد.

- ضمانت نامه ها را به دقت بررسي كنيد، زيرا داشتن ضمانت نامه دليل بر اصل بودن كالا نيست.

- افزار سنجي كنيد: در صنعت رايانه به اين كار محك زني مي گويند. افزار سنج هاي رايانه اي به كاربرها كمك مي كنند تا از كارآيي سيستم، ابزارها و دستگاه آگاه شوند.

افزارسنج ها برنامه هايي هستند كه با استفاده از داده هاي خود سخت افزارهاي نصب شده بر روي رايانه را چك مي كنند و اگر اين سخت افزارها و ابزارها داراي امتياز كم تري باشند. مي توان گفت آن ابزار تقلبي، دست دوم و كاركرده مي باشد.

نكته: هميشه از آخرين نگارش افزارسنج ها استفاده كنيد و در نظر داشته باشيد كه همه افزارسنج ها توانايي مورد نياز را ندارند.

از جمله اين افزارسنج ها نورتون و مك آفي را مي توان نام برد.

- عيب يابي كنيد: براي اطمينان از نو بودن ابزارها مي توان از نرم افزارهاي عيب يابي و اشكال زدايي رايانه استفاده كرد. يكي از اين نرم افزارها «چك ايت» مي باشد.

- رايانه را آزمايش كنيد: براي اين كار نرم افزارهاي به خصوصي وجود دارد كه رايانه را مجبور به انجام محاسبات پيچيده مي كند. مانند: Prime95 يا BurnIn Test.

هارد ديسك

با اين كه ديسك هاي نرم توانايي ذخيره اطلاعات را دارند، اما داراي معايبي نيز مي باشند. از جمله اين عيب ها گنجايش و سرعت كم دسترسي به اطلاعات را مي توان نام برد. در صورتي كه ديسك سخت اين گونه نمي باشد.

هر رايانه معمولاً يك هاردديسك دارد اما بعضي سيستم ها ممكن است داراي دو يا چند هاردديسك باشند. در واقع هاردديسك يك محيط ذخيره سازي دائم براي داده ها مي باشد. اطلاعات در رايانه به گونه اي تبديل مي گردند كه بتوان آنها را به طور دائم بر روي هارد ذخيره كرد. هاردديسك در سال ۱۹۵۰ اختراع گرديد. در آن زمان هاردديسك ها با قطر ۲۰ اينچ يعني ۵۰/۸ سانتي متر و توانايي ذخيره سازي چندين مگابايت را داشتند. به اين ديسك ها ديسك ثابت مي گفتند. اما براي تمايز آنها با فلاپي ديسك هاردديسك نام گرفتند.اين هاردديسك ها داراي يك صفحه براي نگهداري محيط مغناطيسي مي باشند. در واقع هاردديسك مشابه يك نوار كاست مي باشد و از روش نوار كاست براي ضبط مغناطيسي استفاده مي نمايند. در اين حالت به سادگي مي توان اطلاعات را حذف و بازنويسي كرد.

اين اطلاعات مدت ها باقي خواهند ماند.

تمايز هاردديسك با نوار كاست

- در هاردديسك لايه مغناطيسي بر روي ديسك شيشه اي و يا يك آلومينيوم اشباع شده قرار خواهد گرفت كه به خوبي سطح آنها صيقل داده مي شود.

- در هاردديسك مي توان به سرعت در هر نقطه دلخواه اطلاعات را ذخيره و بازيابي نمود، به اين صورت كه احتياجي به ترتيب ذخيره اطلاعات نمي باشد.

- در هاردديسك هد خواندن و نوشتن ديسك را لمس نخواهد كرد.

- گرداننده هاردديسك هد مربوط به هارد را در هر ثانيه ۳۰۰۰ اينچ به چرخش در مي آورد.

- هاردديسك مي تواند حجم بسيار بالايي از اطلاعات را در فضايي كم و با سرعت بالا ذخيره سازد. اين اطلاعات در قالب فايل ذخيره مي شوند. در واقع فايل مجموعه اي از بايت هاست. زماني كه برنامه اي اجرا مي شود هاردديسك اطلاعات مربوط به برنامه را براي استفاده به پردازنده ارسال خواهد كرد. اجزاي هاردديسك

به مجموعه ديسكهاي دايره اي شكلي كه روي هم قرار مي گيرندو اطلاعات بر روي آنها ذخيره مي گردد هاردديسك مي گويند . اين مجموعه براي حفاظت در مقابل گرد و خاك و ساير عوامل مخرب در داخل يك پوشش دربسته قرار مي گيرد. در واقع هاردديسك جعبه اي فلزي است كه از چند صفحه ديسك و چند هد تشكيل مي شود. هر ديسك داراي دو سطح است كه مي توان داده ها را بر روي آن ذخيره كرد. پس در زمان خواندن و نوشتن بر روي هر يك از ديسك ها دو هد قرار مي گيرد. در زمان خريد هاردديسك نسبت نوك يا هد به ديسك بسيار مهم است يعني اگر نسبت به صورت ۸ به ۴ بيان شود در واقع هاردديسك ۸ نوك يا هد و ۴ ديسك يا صفحه دو طرفه دارد. دو برابر بودن تعداد هدها بر صفحه ها نشان مي دهد يك هد براي هر طرف ديسك وجود دارد.

در واقع هاردديسك از دو قسمت زير براي ذخيره و بازيابي اطلاعات استفاده مي كند:

۱- هد يا نوك هاي خواندن و نوشتن كه از مركز ديسك به طرف لبه قرار دارد.

۲- ديسك هاي دايره اي با توانايي چرخش يا دوران از نظر نوع نصب و كاربرد هاردديسك به دو دسته تقسيم مي شود:

۱- ديسك هاي سخت قابل حمل

۲- ديسك هاي سخت ثابت

نكته:ديسك هاي قابل حمل را بدون اين كه اطلاعات آنها صدمه ببيند مي توان حمل كرد، در صورتي كه ديسك هاي ثابت در داخل جعبه رايانه نصب مي شود.

توجه داشته باشيد كه در زمان روشن بودن رايانه آن را حركت ندهيد زيرا ديسك سخت صدمه مي بيند.

هاردديسك معمولي در حدود ۱۵ سانتي متر طول، ۱۰ سانتي متر عرض و در حدود ۳ سانتي متر ارتفاع دارند. وزن آنها نيز كمتر از ۱ كيلوگرم است.

اين گونه ديسك ها در حدود ۸۰ گيگا بايت داده را مي توانند در خود جاي دهند.

ديسك هاي سخت از نظر اندازه به چند دسته تقسيم مي شوند:

۱- ديسك هاي سخت ۵/۲ اينچي

۲- ديسك هاي سخت ۸/۱ اينچي

۳- ديسك هاي سخت ۲۵/۵ و ۵/۳ اينچي به نام ديسك هاي سخت تمام قد

۴-ديسك هاي سخت ۲۵/۵ و ۵/۳ اينچي مشهور به ديسك هاي سخت نيم قد

ديسك هاي تمام قد در حال حاضر توليد نمي شوند. ديسك هاي شخصي معمولاً از نوع ۵/۳ اينچي نيم قد بوده و داراي ارتفاع ۵/۳ سانتي متري هستند. پس ديسك هايي كه امروزه ساخته مي شوند اغلب ۵/۳ و ۵/۲ اينچي هستند. ديسك هاي سخت ۸/۱ اينچي حداكثر ۵ گيگابايت فضا دارند. اين گونه ديسك ها اطلاعات را بر روي يك سطح از ديسك هاي موجود ذخيره مي كنند.

به اين ديسك ها ديسك يك لبه هم مي گويند اما در حال حاضر مي توان براي هر دو سطح ديسك اطلاعات را ذخيره كرد.

جنس هاردديسك

همانطور كه گفته شد ديسك هاي سخت داراي چند صفحه هستند كه به طور عمودي روي هم قرار دارند. جنس اين صفحه ها عموماً از شيشه، آلياژ آلومينيوم، تركيب سراميك و شيشه، سراميك و ساير مواد ساخته مي شود. به اين علت كه ديسك ها بايد سبك و مقاوم باشند و در اثر سرما و گرما تغيير حالت ندهند. به طور كلي جنس ديسك ها از آلومينيوم همراه با پوششي از اكسيد آهن يا آلياژ كبالت است كه بسيار با ظرافت بر روي آن قرار مي گيرد. اين پوشش مغناطيسي به سطح حامل اطلاعات امكان مغناطيسي شدن مي دهد. علاوه بر اين بسيار نازك مي باشد و در برابر برخورد با هد قابل خواندن و نوشتن است.

جهت اندازه گيري كارآيي يك هاردديسك از دو روش استفاده مي گردد:

۱- اندازه گيري زمان جست وجو: مدت زمان بين درخواست يك فايل توسط پردازنده تا ارسال اولين بايت فايل مورد نظر.

۲- اندازه گيري ميزان داده: تعداد بايت هاي ارسالي در هر ثانيه براي پردازنده كه اين اندازه معمولاً بين ۵ تا ۴۰ مگا بايت در هر ثانيه است.

هادرديسك داراي موتوري مي باشد كه اين موتور باعث چرخش صفحات هاردديسك مي شود. در كنار برد كنترل كننده، كانكتورهاي مربوط به موتور قرار دارد.

مكانيزمي كه باعث حركت بازوها بر روي هاردديسك مي گردد سرعت و دقت هارد را تعيين مي كند. در اين حالت از يك موتور خطي با سرعت بالا استفاده مي شود.

 

كارت گرافيكي

براي اينكه بتوان در صفحه نمايش رايانه ، تصويرهاي مربوط به داده ها و اطلاعات را مشاهده نمود بايد ارتباطي بين مادربرد و نمايشگر برقرار شود ، به همين دليل كارت گرافيكي در يكي از شكاف هاي توسعه مادربرد قرار مي گيرد و يا يك كابل به مادربرد وصل مي شود و نمايش اطلاعات بر روي صفحه را كنترل مي كند.

كارت گرافيكي در رايانه داراي جايگاه خاصي است. در بيشتر رايانه ها ، كارت گرافيكي اطلاعات ديجيتال را براي نمايش توسط نمايشگر به اطلاعات آنالوگ تبديل مي نمايند. در واقع نقاط تشكيل دهنده تصوير بر روي نمايشگر پيكسل نام دارند. هر پيكسل يك رنگ را نمايش مي دهد. در نمايشگرهاي مكينتاش هر پيكسل داراي دو رنگ است (سفيد و سياه). در بعضي نمايشگر هاي امروزي هر پيكسل داراي ۲۵۶ رنگ است. در بيشتر صفحات نمايشگر ، پيكسل ها به صورت تمام رنگ (True Color) هستند و داراي ۱۶/۸ ميليون حالت مختلفند.

كارت گرافيكي يك برد مدار چاپي به همراه حافظه و يك پردازنده اختصاصي است. پردازنده محاسبات مورد نياز گرافيكي را انجام مي دهد.

كارت هاي گرافيكي با نامهاي زير شناخته مي شوند: كارت ويديويي،كنترل گر گرافيكي يا ويديويي، آداپتور گرافيكي يا ويديويي، شتاب دهنده گرافيكي يا ويديويي.

كارت گرافيكي از سه بخش اساسي تشكيل مي شود:

حافظه:يكي از مهمترين اجزاي كارت گرافيكي است.حافظه رنگ مربوط به هر پيكسل را نگهداري مي كند.

در ساده ترين حالت (دو پيكسل سياه و سفيد) به يك بيت براي ذخيره سازي رنگ هر پيكسل نياز مي باشد. با توجه به اينكه هر بايت شامل هشت بيت است ، نياز به هشتاد بايت براي ذخيره سازي رنگ مربوط به پيكسل هاي موجود در يك سطر در روي صفحه نمايشگر و ۳۸۴۰۰ بايت حافظه به منظور نگهداري تمام پيكسل هاي قابل مشاهده بر روي نمايشگر خواهد بود.

اينترفيس رايانه: اينتر فيس با اتصال كارت گرافيكي به گذرگاه مربوطه بر روي برد اصلي ، محتويات حافظه را تغيير مي دهد. در اين حالت رايانه سيگنال ها را از طريق گذرگاه براي تغيير محتويات حافظه ارسال مي كند.

اينترفيس ويديو: اين قسمت سيگنال مورد نياز براي مانيتور را مي سازد. كارت گرافيكي سيگنال هاي رنگي را توليد مي كند و باعث حركت اشعه در CRT مي شود. در واقع كارت گرافيكي تمام حافظه اي مربوطه را بيت به بيت اسكن مي كند. سيگنال هاي مورد نظر جهت هر پيكسل موجود براي هر خط ارسال و در نهايت يك پالس افقي Sync ارسال مي گردد ، عمليات فوق براي ۴۸۰ خط تكرار و در پايان يك پالس عمودي Sync ارسال خواهد شد.

كارت هاي گرافيكي ساده frame Buffer ناميده مي شود. اين نوع كارت يك Frame از اطلاعات را نگاهداري مي كند. ريزپردازنده رايانه مسئول بهنگام سازي هر بايت در حافظه كارت گرافيك است. در صورتي كه عمليات گرافيكي پيچيده اي وجود داشته باشد ، ريزپردازنده مدت زيادي را صرف بهنگام سازي حافظه كارت مي نمايد. بنابراين براي ساير عمليات زماني باقي نخواهد ماند. مثلاً اگر يك تصوير سه بعدي داراي ۰۰۰/۱۵ ضلع باشد ، ريزپردازنده بايد هر ضلع را رسم و عمليات مربوط را در كارت انجام دهد ، بدين صورت اين عمليات زمان زيادي لازم دارد.

در صورتي كه كارت هاي گرافيكي جديد حجم عمليات مربوط به پردازنده را به شدت كاهش مي دهد.

اين نوع كارت هاي جديد داراي يك پردازنده قوي هستند كه مختص اين عمليات مي باشند. با توجه به نوع كارت گرافيك پردازنده مي تواند يك كمك پردازنده گرافيكي و يا يك شتاب دهنده گرافيكي باشد.

پردازنده كمكي و پردازنده اصلي همزمان فعاليت نموده و زماني كه از شتاب دهنده گرافيك استفاده مي شود دستورات لازم از طريق پردازنده اصلي براي شتاب دهنده ارسال و شتاب دهنده ساير كارها را انجام مي دهد. در سيستم هاي كمك پردازنده درايو كارت گرافيك عمليات مربوط به كارهاي گرافيكي را به طور مستقيم براي پردازنده كمكي گرافيكي ارسال مي كند. در سيستم هاي شتاب دهنده گرافيكي درايو كارت گرافيك در ابتدا همه چيز را براي پردازنده اصلي ارسال مي كند. سپس پردازنده اصلي شتاب دهنده گرافيك را هدايت مي نمايد.

عناصر كارت گرافيكي

- حافظه: در كارت گرافيكي از حافظه هاي مختلف استفاده مي شود. يكي از بهترين نوع آنها از پيكربندي dual-ported استفاده مي نمايد. در اين نوع كارت ها امكان نوشتن در يك بخش و خواندن از بخش ديگر به صورت همزمان امكان پذير است. بدين صورت مدت زمان كاهش خواهد يافت.

Digital-to-Analog Converter  DAC يك نوع تبديل كننده مي باشد كه داده ها را به ديجيتال تبديل مي كند. سرعت اين نوع تبديل كننده تأثير بسيار زيادي بر مشاهده تصوير بر روي صفحه نمايش خواهد داشت.

Display Connector اغلب كارت هاي گرافيكي از كانكتور ۱۵ پين استفاده مي كنند. اين نوع كانكتورها در زمان عرضه VGA مطرح شدند.

Graphic BIOS كارت هاي گرافيكي داراي يك تراشه كوچك مي باشند. اين تراشه به قسمت هاي ديگر كارت نحوه انجام عمليات را اعمال خواهد كرد. اين قسمت مسئوليت تست كارت گرافيك يعني عمليات ورودي و خروجي را نيز بر عهده دارد.

Computer (bus)Conneetor اين نوع پورت امكان اتصال كارت بر حافظه را فراهم مي آورد و داراي سرعت بيشتري مي باشد. بيشتر اين گذرگاه ها از نوع AGP مي باشد.

پردازنده گرافيكي: همانطور كه از نام آن پيداست مغز كارت گرافيك مي باشد و مي تواند در سه حالت پيكربندي كارت گرافيكي را انجام دهد.

استانداردهاي كارت گرافيك

اولين كارت گرافيك در سال ۱۹۸۱ توسط شركت IBM به بازار عرضه گرديد. اين نوع كارت به صورت تك رنگ و با نام اختصاري MDAS ارائه گرديد. رنگ نوشته در اين حالت سفيد يا سبز و زمينه سياه بود.

صفحات نمايشگري كه از اين كارت ها استفاده مي كردند ، متني بودند. سپس كارت هاي چهار رنگ HGC در بازار عرضه گرديدند.

بعد از آن كارت هاي هشت رنگ CGA و كارت هاي شانزده رنگ EGA توليد شدند. شركت IBM در سال ۱۹۷۸ كارت VGA را توليد كرد. اين نوع كارت ها ۲۵۶ رنگ را نشان مي دادند و وضوح آنها ۴۰۰* ۷۲۰ بود. سپس كارت هاي SVGA عرضه شدند. اين نوع كارت ۱۶/۸ ميليون رنگ با وضوح ۱۰۲۴* ۱۲۸۰ بود.

هر چه تعداد رنگ و وضوح تصوير افزايش يابد كارت گرافيك بهتر خواهد بود. كارت هاي گرافيكي به راحتي به سيستم متصل مي شوند. كارت هاي جديد از طريق پورت AGP و كارت هاي قديمي از طريق اسلات هاي ISA و يا PCI بر سيستم متصل مي شدند.

قسمت هاي اصلي يك رايانه

CPU- يا پردازنده: اين قطعه به عنوان مغز رايانه ناميده مي شود و مسئوليت كنترل تمام محاسبات، عمليات و قسمت هاي مختلف را بر عهده دارد.

-حافظه: حافظه رايانه براي ذخيره اطلاعات به كار مي رود. حافظه با ريزپردازنده در ارتباط مي باشد، بنابر اين از سرعت بالايي برخوردار است. در رايانه از چندين نوع حافظه استفاده مي شود. (Virtual- Caching- BIOS- ROM- RAM)

- منبع تغذيه يا Power Supply :اين قسمت از رايانه جريان الكتريكي مورد نياز در رايانه را تنظيم نموده و مقدار آن راتأمين مي كند.

-هارديسك: يك حافظه با ظرفيت بالا و دائم مي باشد كه اطلاعات و برنامه ها را دربرمي گيرد.

-برد اصلي يا Mother Board :برد اصلي رايانه است كه تمام قطعات بر روي آن نصب مي شوند.

پردازشگر و حافظه به طور مستقيم بر روي برد اصلي نصب خواهند شد. ولي ممكن است بعضي از قطعات به صورت غيرمستقيم به برد وصل شوند. مانند كارت صدا كه مي تواند به صورت يك برد مجزا باشد و از طريق اسلات به برد اصلي متصل است.

-كارت صدا يا Sound Card :كارت صدا سينگال هاي آنالوگ صوتي را به اطلاعات ديجيتال و برعكس تبديل مي كند و آنها را ضبط و پخش مي كند.

-كارت گرافيكي يا :Graphic Cards اطلاعات را به گونه اي تبديل مي كند كه قابل نمايش بر روي مانيتور باشد.

-كنترل كننده Integrated Drive Electronics (IDE) :اين قطعه اينترفيس اوليه براي CD ROM، فلاپي ديسك و هارد مي باشد.

- اينترفيس :(SCSI) Small Computer براي اضافه نمودن دستگاه هاي اضافي مانند هارد و اسكنر مي باشد.

- گذرگاه Interconnect PeriPheral Component (PCI) :اين قطعه رايج ترين شيوه جهت اتصال يك عنصر ديگر به رايانه است كارت هاي PCI از طريق اسلات ها به برد اصلي متصل است.

- پورت Accelerated Graphics Port (AGP) :اين قطعه براي اتصال سرعت بالا از كارت گرافيكي به رايانه است.

ورودي ها و خروجي ها

- مانيتور Monitor)): جهت نمايش اطلاعات رايانه به كار مي رود. نمايش تصاوير از تركيب سه رنگ قرمز، سبز و آبي بوجود مي آيد.

- صفحه كليد Key Board) ):براي ورود اطلاعات به كار مي رود.

- ماوس Mouse)) :بهترين وسيله جهت نشان دادن و انتخاب نمودن گزينه ها و ايجاد ارتباط كاربر با رايانه مي باشد.

-اسپيكرها: جهت پخش صدا به كار مي روند.

- ابزارهاي قابل حمل جهت ذخيره سازي Removable Storage) :(با استفاده از اين ابزارها مي توان اطلاعات را به رايانه اضافه نمود و يا آنها را ذخيره كرده و به محل ديگر برد.

Flash Memory- يكنوع حافظه است (EEPROM) كه امكان ذخيره سازي دائم را به وجود مي آورد. مانند كارت هاي PCMCIA كه داراي سرعت بالايي مي باشند.

- فلاپي ديسك Floppy Disk)) جهت ذخيره اطلاعات بكار مي رود و حجم آن ۴۴/۱ مگابايت است.
CD- ROM- ديسك هاي فشرده رايج هستند كه حجم آنها از ۶۵۰ مگا بايت به بالاست و براي ذخيره و جابه جايي اطلاعات مي باشد.

(Digital Versatile Disc) DVD- ROM- اين نوع رسانه مانند CD مي باشد كه با اين تفاوت كه داراي حجم بسيار بالا و كيفيت فوق العاده باشد.

نكته: البته رسانه هاي ديگري نيز مانند Optical Drive، ديسك هاي بزرگ معروف به درايوB و Tape Backup و ساير موارد نيز وجود داشته اند كه در حال حاضر با آمدن CD و DVD و رسانه اي بسيار حرفه اي تر غير قابل استفاده شده اند.

چرا DVD بسیار بهتر از CD است؟

شاید بسیاری از کاربران از DVD تنها به علت ظرفیت بالای ذخیره اطلاعات به جای CD استفاده میکنند. در صورتی که DVD مزیتها و تفاوت های بسیار زیادی با CD های معمولی دارد. در این ترفند قصد داریم به بررسی این تفاوت ها که بیشتر منشأ سخت افزاری دارد بپردازیم. شاید شما نیز با خواندن این ترفند از این پس همواره از DVD برای ذخیره اطلاعات مهم خود استفاده کنید.

DVD از CD بسیار ایمن تر است ؛ در هر دو طرف يك DVD لايه‌ای از پلی‌كربنات موجود میباشد. اين لايه از لايه زيرين خود كه آلومنيومی می‌باشد و به عنوان لايه منعكس كننده‌ای برای ليزر عمل می‌كند، در برابر خط خوردگیها محافظت می‌کند.

در CD تنها لايه زيرين دارای پلی‌كربنات می‌باشد. اما بر خلاف اين مسئله روی CD كه حالت چاپ شده ای را به خود می‌گيرد حساس‌تر می‌باشد. در زير بر چسب، در بيشتر CD‌ها تنها يك لاك نازكی كشيده شده است. و در زير آن لايه منعكس كننده قرار دارد. تنها خط‌خوردگ‍ی بسيار كوچكی مثلاً توسط يك خودكار می‌تواند باعث ضربه‌ خوردن به لايه انعكاسی شود.

در قسمت ضربه‌خورده شده ديگر اشعه‌های ليزر منعكس نمی‌شود، لذا CD ديگر به صورت كامل و يا بخشی از آن اجرا نمی‌شود. لازم به ذکر است که بهتر است به خصوص در مورد CD‌ها هميشه برای نوشتن بر رويشان از خودكارهای مخصوص CD ها استفاده كنيد.

علاوه بر اين از نظر حساسيت در قبل نور و گرما، CD‌ها و DVD‌هايی كه شخصا بر روی‌انها چيزی ثبت می‌شود. نسبت به آن دسته كه همراه در فايل از شركت‌ها می‌آيند آسيب‌پذيرتر می‌باشند. در صفحاتی كه شخصا فايلی را در آنها ثبت كرده‌ايد، يك ماده ارگانی رنگی كه به نور نيز بسيار حساس است. كار حمل اطلاعات را بر عهده می‌گيرد. نور مستقيم خورشيد می‌تواند اين ماده را خراب كند، پس بهتر است هميشه در جای تاريكی از آنها نگهداری كنيد و نگذاريد كه تغييرات دما بر آنها اثر كنند.

روشن كردن كامپيوتر با يك كليد

اول برين تو ستاپ (‌ با زدن كليد Delete )
بعد به قسمت power management setup رفته.
بعد برين رو گزينه keybord power on و از حالت ديسيبل ببرين رو پسوورد (password ) و سپس اينتر كنين تا پنجره پسورد گذاري بياد بعد يه پسورد بزارين و سپس f10 رو بزنين و تغييرات را ذخيره كنين.
از اين به بعد شما علاوه بر كليد پاور با همين رمزي كه گذاشتينم ميتونين كامپيوتر خودتونو روشن كنين ( همه مي دونيم حتي اگه كامپيوتر خاموشم باشه باز تو مادربرد برق هست)

می تونید سوییچ برق دکمه پاور کیس رو هم قطع کنید تا دیگه کسی نتونه سیستم رو روشن کنه  تا برای روشن کردنش اون دکمه ای که شما انتخاب کردید لازم باشه بزنید

اين قابليت مي تونه با Modem كه وقتي تلفن زنگ مي زنه كامپيوتر روشن بشه يا با زدن دكمه Mouse يا تكان دادنش نیز صورت بگيره

موفق باشید

حل مشکل لرزش تصویر

یکی از مشکلات عدیده ای که کاربران کامپیوترهای خانگی با آن روبرو هستند مشکل لرزش ناگهانی تصویر مانیتور است که بنا به هر دلیلی اعم از نوسانات برق و ... گاه به گاه رخ میدهد و تا حدودی آزار دهنده است. هر چند این مشکل در مانیتورهای LCD به دلیل عدم وجود لامپ تصویر حل شده است اما هنوز هم بسیاری از مانیتورهای غیر LCD استفاده میکنند. در این ترفند می خواهم به معرفی راه های رفع این مشکل بپردازم.


مانیتور سامسونگ
* حتما درایور کمکی مانیتور را از روی سی دی موجود در داخل کارتون مانیتور نصب کنید.
* از یک کابل Back to Back استفاده نمایید. این کابل ، کابلی است که تغذیه برق مانیتور را از کیس گرفته و نوسان برق مانیتور را از بین میبرد.
* اسپیکر ها را مانیتورتان دور تر کنید چرا که در ساختار اسپیکرها سیم پیچ و آهنربایی به کار رفته که میتواند گودال های فرکانسی عمیقی در کنارهای تصویر مانیتورتان ایجاد کند که از بین بردن این گودال های مغناطیسی اصلأ ساده نیست.
* پیشنهاد میشود فرکانس صفحه را بر روی 85 هرتز تنظیم نمایید. بدین منظور بر روی قسمت خالی از محیط دسکتاپ راست کلیک کرده و Properties را برگزنید. سپس به تب Settings رفته و روی دکمه Advanced کلیک کنید. در پنجره جدید به تب Monitor بروید. اکنون در قسمت Screen refresh rate مقدار Hertz 85 را انتخاب کنید. اکنون تمام پنجره ها را OK کرده و خارج شوید.

آموزش هارد به هارد کردن

جهت اجرای این آموزش باید کمی حرفه ای باشید و حواستان را جمع کنید.
رایانه ها معمولا دارای یک هارد دیسک هستند . برای اولین قدم بهتر است که پارتیشن های هارد دیسک خودتان را نامگذاری کنید.

برای این کار به My Computer رفته و روی یک پارتیشن کلیک راست کنید . گزینه Properties را انتخاب کنید. در پنجره باز شده شما می توانید نام پارتیشن را تغییر دهید. این کار را برای همه پارتیشن ها تکرار کرده و نام آنها را به خاطر بسپارید .
حالا رایانه تان را خاموش کنید . شما هارددیسکی که می خواهید اطلاعات را از آن کپی کنید در اختیار دارید. به دقت ان را بررسی کنید . همه هارد دیسکها به وسیله یک نوع کابل به مادربورد متصل می شوند . در کنار محل اتصال کابل به هارد دیسک محل اتصال فیش برق یا همان POWER قرار دارد .

 

اما مهمترین نکته که شما باید به آن دقت کنید جامپرها هستند. معمولا روی بدنه هارد دیسکها نحوه قرار گیری جامپرها توضیح داده شده است.
جامپر یک قطعه ریز است که می توان به وسیله آن تنظیمات یک قطعه سخت افزاری را به صورت فیزیکی تغییر داد.

در جدول موجود روی بدنه هارد دیسک به دنبال وضعیت Slave بگردید. شما باید جامپر هارد دیسک دوم را با توجه به توضیحات این جدول به حالت Slave تغییر بدهید.
حالا در کیس رایانه خاموش را باز کنید . در کیس رایانه تان دنبال هارد خودتان بگردید. مشاهده می کنید که کابلی آن را به مادربرد متصل کرده است .
این کابل معمولا دارای دو جای اتصال می باشد . ممکن است این کابل هم به هارد دیسک شما و هم به سی دی رام متصل باشد .

شما می توانید از طریق همین کابل هارد دیسک دوم را به مادربرد متصل کنید . برای این کار می توانید جای اتصال دوم را از سی دی رام جدا کنید.
به جای آن هارد دیسک را به این قسمت متصل کنید. حالا شما 2 هارد دیسک را از طریق یک کابل به مادربرد رایانه تان متصل کرده اید.
هارد دیسک رایانه شما به عنوان میزبان و هارددیسک دوم به عنوان مهمان به حساب می آید. حالا باید برق مورد نیاز را برای هارد دیسک مهمان تامین کنید. به نوع فیش POWER هارد دیسک دقت کنید . یکی از این نوع فیشها احتمالا در رایانه شما به صورت آزاد وجود دارد .
این کابل ها همگی به سیستم اصلی برق رایانه متصل هستند . یکی از این فیشهای آزاد را به هارد دیسک میمان وصل کنید. حالا باید رایانه تان را روشن کنید . به محض روشن شدن رایانه کلید Delete را فشار دهید تا وارد تنضیمات مادربرد شوید .
این منو ممکن است با توجه به نوع مادربرد متفاوت باشد. اما معولا در اولین منو تنضیمات هارد دیسک تعیین می شود.

 

به منوی Standard Cmos Features بروید . معمولا به صورت پیش فرض مادربرد های جدید برای شناسایی هارد دیسکها در حالت اتوماتیک تنظیم شده اند.
اگر این گونه نیست شما تنظیم این قسمت را به حالت Auto تغییر دهید تا مادربرد به به صورت خودکار هارددیسک ها را شناسایی کند.
این کار هم در قسمت باید صورت بگیرد. بعد از انجام این کار از این منو بیرون آمده و گزینه Save a Exit را انتخاب کنید.
در صورتی که تمام مراحل را درست انجام داده باشید را یانه شما مثل سابق عمل می کند . ویندوز شما بالا می آید.

اما با رفتن به قسمت My Computer متوجه اضافه شدن پارتیشن های جدید می شوید. پارتیشن های که نامشان برای شما آشنا نیست همان پارتیشن های هارد دیسک مهمان هستند .

حالا اطلاعاتی را که لازم دارید بین دو هارد دیسک کپی کنید . دقیقا مانند زمانی که روی هارد دیسک خودتان اطلاعات رااز یک پارتیشن به پارتیشن دیگری کپی می کردید .

بعد از تمام شدن کارتان دوباره رایانه تان را خاموش کنید . شما حالا باید همه چیز را به حالت اول برگردانید. هارد دیسک مهمان را با جدا کردن کابل های مادر برد و برق جدا کنید . وضعیت جامپر روی آن را دوباره به حالت اول برگردانید .این حالت روی بدنه هارد دیسک با عنوان Master مشخص شده است .
اگر محل اتصال دوم روی کابل قبلا به سی دی رام متصل بود دوباره آن را به همان وضعیت برگردانید . در کیس را هم کاملا ببندید.

نجات CD خش‌دار با خميردندان!

 یا DVD مورد علاقه شما ديگر كار نمی‌كند؟ دستگاه صدای عجيبی از خود می‌دهد و یا مدت زيادی طول می‌كشد تا بتواند محتویات داخل آن را اجرا کند؟ یا ممکن است در سطح زيرين خش‌های زيادی مشاهده شود؟ در این حالت چاره چیست؟ آیا باید از خیر استفاده مجدد از CD یا DVD خود بگذرید یا راه بهتری نیز وجود دارد؟ در این ترفند قصد داریم با استفاده از یک روش جالب ، CD خش دار خود را نجات دهیم و آن را مجددأ قابل استفاده نماییم.

راه حل: برای پوليش كردن تنها به خميردندان و يك دستمال  نرم‌ احتياج داريد كمی خميردندان را روی دستمال و يا پارچه پخش كنيد و سپس در حالت دايره‌ای صفحه خش‌دار را با دستمال پوليش كنيد. بايد تنها پس از چند حركت بتوانيد شاهد اولين نتايج باشيد. هنگامی كه خش‌ها از بين رفتند، CD را با آب بشوريد و آنرا با دستمال يا پارچه‌ای كه بدون كرك باشد پاك و خشك كنيد.

كپی اضافی: اگر CD شما دوباره اجرا شد، بهتر است سريعا يك backup آز آن تهيه كنيد. اگر دارای يك Audio CD‌ و يا فیلم DVD‌ می‌باشيد برای كپی كردن از برنامه مورد نظر خودتان استفاده كنيد. برای سی‌دی و يا دی‌وی‌دی‌های فايلی، به شما نرم‌افزار Tool unstoppable Coper را معرفی می‌كنيم. اين نرم‌افزار را می‌‌توانيد در سايت زير دانلود كنيد:
www.pcwelt.de/doenloads/tools-utilities/sonstiges/407801/index.html

اين نرم‌افزار اين شانس را به شما می‌دهد كه حتی در صورتی كه مديا به سختی قابل خواند باشد، فايل‌های خود را نجات دهيد.

همه چیز درباره AGP

AGP کامپيوترهای پيشرفته قادر به انجام عمليات گرافيکی زيادی می باشند. سيستم های عامل با رابط کاربر گرافيکی ، بازيهای کامپيوتری ، انيمشن و طراحی سه بعدی و ...

از جمله مواردی می باشند که انجام آنها نيازمد وجود سيستمی با توان گرافيکی بالائی است . در صورت استفاده کامپيوتر در مواردی نظير : تايپ ، صفحات گسترده ، کاربردهای ساده تجاری و ... ، لزومی به داشتن سيستمی با توان گرافيکی بالا نخواهد بود. کارت های گرافيک را می توان با استفاده از يکی از روشهای زير در کامپيوتر نصب کرد: OnBorad . تراشه گرافيک بر روی برد اصلی قرار دارد.

PCI . کارت گرافيک در يکی از اسلات های PCI نصب می گردد. AGP . کارت گرافيک در اسلاتی نصب خواهد شد که مخصوص کاربردهای گرافيکی طراحی شده است . بمنظور ارسال تصاوير ويديوئی ، نمايش بازيهای کامپيوتری ، به کارت هائی با بازدهی بمراتب بيشتر از PCI نياز است . در سال 1996 شرکت اينتل (AGP(Accelerator Graphics Port را که نسخه اصلاح شده ای از گذرگاه های PCI است ، عرضه نمود. هدف از طراحی تکنولوژی فوق ارائه تصاوير ويدئويی و انجام عمليات گرافيکی با سرعت بالا است . کارت های گرافيک که قبل از ارائه تکنولوژی AGP توليد می گرديدند، از يک گذرگاه برای ارتباط با پردازنده استفاده می کردند. گذرگاه يک کانال ارتباطی و يا مسير بين عناصر سخت افزاری موجود در يک کامپيوتر است . تکنولوژی AGP مبتنی بر نکنولوژی PCI است و برخی اوقات "گذرگاه AGP " ناميده می گردد ولی تکنولوژی فوق يک گذرگاه سيستم نمی باشد. تکنولوژی فوق يک اتصال نقطه به نقطه (Point-to-Point) است . به عبارت ديگر در تکنولوژی فوق تنها دستگاهی که از طريق AGP به پردازنده و حافظه ، مرتبطه می گردد ، کارت گرافيک است . در مسير مربوطه هيچگونه توقفی وجود نداشته و نمی توان ادعا نمود که AGP يک گذرگاه اشتراکی است . تکنولوژی AGP نسبت به PCI دارای ويژگی های زير است : کارائی سريعتر دستيابی مستقيم به حافظه AGP بمنظور افزايش کارآيی خود از چندين روش استفاده می نمايد :

 - AGP يک گذرگاه 32 بيتی با سرعت 66 مگاهرتز است . اين بدان معنی است که در يک ثانيه می توان 32 بيت داده را 66 ميليون مرتبه انتقال داد. - بر روی گذرگاه AGP دستگاه ديگری وجود ندارد بنابراين کارت گرافيک اجباری به اشتراک گذرگاه نخواهد داشت . در چنين حالتی کارت گرافيک قادر به عمليات خود با حداکثر ظرفيت و پتانسيل خواهد بود. - AGP از روش Pipelining برای افزايش سرعت استفاده می نمايد. در روش فوق برای بازيابی داده از مدلی مشابه فرآيندهای موجود در خط توليد استفاده می گردد.کارت گرافيک در پاسخ به يک درخواست ( سيگنال ) چندين بلاک داده را دريافت خواهد کرد. روش Pipelining مشابه سفارش غذا در يک رستوران است . فرض کنيد غذای مورد علاقه خود را در رستوران سفارش دهيد .پس از سفارش و آماده شدن، غذای مورد نظر در اختيار گذاشته می گردد در ادامه مجددا" غذای بعدی مورد علاقه خود را سفارش و منتطر آماده شدن خواهيد ماند.

در مدل فوق فرآيند تکراری : سفارش غذا(داده) و انتظار برای تامين خواسته بصورت تکراری انجام خواهد شد. می توان روش ثبت سفارش خود را تغيير و در ابتدا تمامی خواسته های خود را مشخص کرد. بديهی است در چنين مواردی زمان انتظار بين سفارشات متعدد حذف خواهد گرديد. در تکنولوژی AGP از روشی مشابه فوق برای بازيابی داده استفاده می گردد. يکی ديگر از علل افزايش کارائی تکنولوژی AGP ارتباط مستقيم آنها با حافظه است . ويژگی فوق از خصايص بسيار مهم AGP است . Texture Map مهمترين عنصر موجود در يک کارت گرافيک بوده و حجم بالائی از حافظه يک کارت گرافيک را اشغال می نمايد. با توجه به اينکه قيمت حافظه کارت های گرافيک بالا بوده و از لحاظ ظرفيت نيز دارای محدوديت هائی می باشند ، ميزان و تعداد Textures استفاده شده در کارت های گرافيک اوليه محدود بود . در سيستم های مبتنی بر AGP با استفاده از قابليت های حافظه سيستم، می توان اطلاعات مورد نطر را در حافظه کارت گرافيک ذخيره کرد. در يک سيستم مبتنی بر PCI هر Texture Map دو مرتبه ذخيره می گردد. در ابتدا از هارد به حافظه سيستم منتقل و در آنجا مستقر خواهد شد. زمانيکه می بايست از داده فوق استفاده گردد، از طريق حافظه سيستم در اختيار پردازشگر گذاشته خواهد شد. در ادامه نتايج از طريق گذرگاه PCI برای کارت گرافيک ارسال می گردند.

 در اين حالت اطلاعات مجددا" در FramBuffer کارت گرافيک ذخيره خواهند شد. در حقيقت هر Texture Map پس از پردازش دو مرتبه ذخيره می گردد ( يکی توسط سيستم و ديگری توسط کارت گرافيک ) AGP صرفا" يک مرتبه Texture Map را ذخيره می نمايد. امکان فوق با استفاده از يک بخش خاص با نام Graphics Address Remapping Table GART) موجود بر روی تراشه AGP تحقق می گردد. GART ، بخشی از حافظه سيستم را بمنظور نگهداری Texture maps استفاده می نمايد. در چنين حالتی کارت گرافيک و پردازنده اين تصور را خواهند داشت که Texture در FramBuffer کارت گرافيک می باشد. همانگونه که مشاهده گرديد، در يک کارت فاقد تکنولوژی AGP هر texture دو مرتبه تکرار و.پردازنده مجبور به انجام عمليات اضافه است . اندازه و تعداد texture نيزمحدود به FrameBuffer است .تمام عوامل فوق در کارت های مبتنی بر AGP بهبود يافته است . بدين علت کارآئی آنها بمراتب بالاتر از انواع ديگر است . انواع AGP سه نوع مشخصه متفاوت برای AGP وجود دارد : AGP 1.0 AGP 2.0 AGP Pro AGP 2.0 که شامل AGP 1.0 نيز می باشد از سه حالت (يک سرعته ، دو سرعته ، چهار سرعته) متفاوت برای عمليات استفاده می نمايد.در سه حالت فوق از سرعت 66 مگا هرتز استفاده می گردد ولی کارت های گرافيک 2x ، در هر سيکل دو مرتبه اطلاعات خود را ارسال و يک کارت گرافيک 4x در هر سيکل چهار مرتبه داده ها را ارسال می نمايد. AGP Pro بر اساس مدل AGP 2.0 ايجاد شده و از اسلات بزرگتری استفاده و دارای امکانات ويژه برای استفاده حرفه ای از کارت های گرافيک است .

کامپيوترهای که دارای اسلات از نوع AGP Pro و يا AGP 2.0 می باشند قادر به استفاده از کارت های AGP 1.0 و AGP 2.0 می باشند. اسلات AGP 1.0 با ساير مدل های فوق سازگار نخواهد بود. وضعيت گذرگاهها قبل از AGP اولين گذرگاه کامپيوترهای شخصی، هشت بيتی و با سرعت 4.77 مگاهرتز(ميليون سيکل در هر ثانيه ) بود. گذرگاه فوق قادر به ارسال هشت بيت داده در هر سيکل بود. در سال 1982 گذرگاه فوق تغيير وبصورت شانزده بيتی با سرعت 8 مگاهرتز مطرح گرديد. گذرگاه فوق ISA نامگذاری گرديد. طراحی گذرگاه فوق بگونه ای بود که امکان ارسال داده را با سرعت 16 مگا بايت در هر ثانيه فراهم می کرد. کارت های گرافيک اوليه از کارت های MonoChrome ( ارائه شده در سال 1980 ) تا کارت های SVGA ( ارائه شده در سال 1990) از يک اسلات ISA موجود بر روی برد اصلی استفاده می کردند. بموازات افزايش رنگ و وضوح تصوير در نمايشگرها، کارت های گرافيک ISA کند شدند. گذرگاه های از نوع ISA قادر به تزريق مناسب داده های گرافيکی برای پردازنده ، با سرعت مناسب نمی باشند. در ادامه استاندارهای ديگری در رابطه با گذرگاه ها مطرح گرديد . گذرگاه های EISA)Extendede Industry Standard Architecture ) (سی و دو بيتی و سرعت 8 مگا هرتز ) VL-BUS)Vesa Local Bus) نمونه هائی در اين زمينه می باشند.در اين زمان استانداری برای ارائه SVGA با قابليت 16/8 ميليون رنگ و وضوح تصوير 768 * 1024 ارائه گرديد. کارت های فوق در يک اسلات خاص موجود بر روی برد اصلی نصب می گرديدند. در چنين حالتی گذرگاه گرافيک بصورت يک "گذرگاه محلی" بوده و مستقيما" به پردازنده متصل بوده و می بايست در مجاورت پردازنده قرار گيرد. VL-BUS بصورت 32 بيتی بوده و با سرعتی معادل "گذرگاه محلی " فعاليت می نمايد و تمايل به ارتباط مستقيم با پردازنده دارد. وضعيت فوق در موارديکه صرفا" يک دستگاه و يا حتی دو دستگاه استفاده می گردد می تواند تحقق يابد ولی زمانيکه بيش از دو دستگاه به VL-BUS متصل گردد، کاهش کارآئی را بدنبال خواهد داشت .

بدين منظور VL-BUS صرفا" برای اتصال يک کارت گرافيک ( و يا دستگاهی که نيازمند سرعت بالا باشد ) استفاده گردد. کارت های VL-BUS با سرعتی معادل کلاک پردازنده با پردازنده مرتبط خواهند شد. مثلا" اگر پردازنده دارای سرعتی معادل 100 مگاهرتز باشد، کارت گرافيک قادر به ارسال داده بصورت 32 بيت و با سرعت 100 ميليون مرتبه در ثانيه است . در رابطه با رويکرد فوق دو مسئله وجود دارد : توليدکنندگان کارتهای گرافيک شاختی نسبت به سرعت سيستم کاربران ندارند( ايده ای ندارند) تمايل به ارتباط مستقيم با پردازنده باعث کاهش عملکرد و کارآئی پردازنده خواهد شد. در ادامه تکنولوژی PCI مطرح گرديد. PCI ترکيبی از تکنولوژي های ISA و VL-Bus است . در تکنولوژی فوق از ارتباط مستقيم دستگاههای نصب شده با حافظه استفاده شده است . برای ارتباط با پردازنده از يک " پل ارتباطی " استفاده شده است . در اين حالت سرعت و کارائی نسبت به VL-BUS افزايش يافته بدون اينکه مشکلاتی را از بعد کارآئی برای پردازنده ايجاد نمايد. AGP دارای کارآئی بمراتب بالاتری نسبت به PCI است .AGP يک تکنولوژی گرافيکی بوده که همچنان توسط طراحان مربوطه در جهت تکامل و افزايش عملکرد گام بر می دارد.

ترفندهایی از نوع ماشین حساب

همه شما تاکنون بارها و بارها از ماشین حساب استفاده کرده اید. عملیات مختلف اعم از 4 عمل اصلی و در ماشین های حساب های پیشرفته تر ، عملیات کاربردی دیگری به وسیله همین ماشین حساب هایی که در خانه همگی ما یافت میشود صورت میگیرد. اما آیا تاکنون با ماشین حساب اعمال دیگری جز این عملیات انجام داده اید؟ در این ترفند قصد داریم تا ترفندهایی بسیار متفاوت ، استثنایی و مخفی را برای شما مطرح کنیم که با بهره گیری از آنها میتوانید از این پس به ماشین حساب خود طور دیگری نگاه کنید!

خاموش کردن ماشین حساب به روشی دیگر
این ترفند بر روی بسیاری از ماشین حساب های قدیمی و جدید قابل استفاده است. به ویژه ماشین حساب های مدرسه ای. مخصوصأ ماشین حساب هایی که دکمه OFF برای خاموش کردن مستقیم ماشین حساب دارند و اتوماتیک خاموش نمیشود. به ویژه اگر به فرض دکمه OFF ماشین حساب خراب شده باشد با این ترفند میتوانید آن را بدون نیاز به این دکمه خاموش کنید.
برای این کار ، پس از روشن کردن ماشین حساب ، کافی است دکمه های 2 و 3 را همزمان نگه داشته ، سپس دکمه ON را بزنید. خواهید دید که ماشین حساب خاموش میشود! این کار را با نگه داشتن دکمه های 5 و 6 نیز میتوانید انجام دهید.

یک باگ یا یک عمل ریاضی؟!
این ترفند بر روی ماشین حساب های معمولی مدرسه ای قابل اجراست.
بدین صورت که ابتدا یک عدد را به دلخواه وارد ماشین حساب کنید. سپس یکبار دکمه ضرب را زده ، سپس دکمه تقسیم و بعد دکمه مساوی را بزنید. عدد بی ربطی برای شما نمایان میشود. اما اکنون چند بار پیاپی دکمه مساوی را بزنید. خواهید دید که به عدد 0 میرسید! حالا کافی است یکبار دکمه ضرب را بزنید ، سپس دکمه جمع (به علاوه) ، و نهایتأ باز هم دکمه مساوی! خواهید دید که عددی که در ابتدا وارد کرده بودید برای شما (ایرون دات کوو دات ای ار) نمایان خواهد شد!
به عنوان مثال اگر 25 را وارد کنیم ، سپس دکمه های ضرب ، تقسیم و مساوی را به ترتیب و بزنیم ، عدد 0.04 را خواهیم داشت ، با فشردن 4 بار پیاپی دکمه مساوی به 0 میرسیم. حال ، اگر اینبار دکمه های ضرب ، جمع و مساوی را به ترتیب بزنیم به همان عدد 25 خودمان میرسیم!

کشف شماره تلفن از روی ماشین حساب!
ابتدا شماره 7 رقمی شماره تلفن خود را در نظر بگیرید بدون پیش شماره. (در تهران شماره قدیمی 7 رقمی را در نظر بگیرید ، رقم اول را تکرار نکنید!)
3 رقم ابتدا شماره تلفن خود را وارد ماشین حساب کنید. این عدد را در 80 ضرب کنید. عدد 1 را با آن جمع کنید. حاصل را در 250 ضرب کنید. 4 رقم پایانی شماره تلفن خود را با آن جمع کنید. مجددأ 4 رقم پایانی شماره تلفن را جمع کنید. عدد 250 را از حاصل کم کنید. حال حاصل را بر 2 تقسیم کنید! عددی که به دست میاید شماره تلفن شماست!

لازم به ذکر است از این دست ترفندها در ماشین حساب زیاد است و به نوعی یک شوخی به حساب میایند. این ترفند را هم به عنوان نمونه ای از این شوخی ها معرفی کردیم.

نوشتن کلمات با ماشین حساب!
در زبان انگلیسی برای هر عددی در ماشین یک حرف انگلیسی را در نظر گرفته اند. این حروف که حروف اصلی هم هستند به وسیله آنها میتوان هر عبارت یا کلمه ای را توسط ماشین حساب نوشت. اما با اندکی ذکاوت!
لیست این حروف و اعداد به شکل زیر است:

• 0=O
• 1=I
• 2=S
• 3=E
• 4=H
  
• 5=Z
• 6=G
• 7=L
• 8=B

برای نوشتن حروف به وسیله ماشین حساب باید اعداد را به شکل معکوس نوشت ، سپس ماشین حساب را وارون کرد! بدین معنا که اعداد را از جهت دیگر نوشت ، سپس ماشین حساب را دوران داد تا حروف به شکلی کاملأ خوانا دیده شود.
به عنوان مثال برای نوشتن کلمه GOOGLE ، باید اعداد را از حرف E شروع کرد و به G رساند ، یعنی عدد 376006 را وارد ماشین حساب کرد ، سپس ماشین حساب را بر عکس کرد تا به طور واضح واژه google نمایان شود! میتوان از اعداد استفاده کرد. به ویژه به حالت دیجیتالی ماشین حساب این موضوع قابل درک تر میشود.
مثال های دیگر:
0.7734 = HELLO
GLIB = 8176
LOGS = 5607
همان طور که دیدید در کلمه HELLO و کلیه کلماتی که به O ختم میشوند باید پس از زدن 0 یک . نیز وارد کرد.
یکی از دلایلی که در امتحانات درسی اجازه تبادل ماشین حساب داده نمیشود همین ترفند است.

خالي كردن كامل جوهر پرینترهای اپسون

در صورتی که شما نیز از پرینترهای Epson استفاده میکنید احتمالأ متوجه شده اید که هنگامي كه كارتريج Epson در حال تمام شدن است ، پرينتر يكدفعه از كار باز ايستاده و پيغامي را صادر مي‌كند. بدين ترتيب ديگر به جوهر باقي مانده توجهي نكرده و زماني شروع به‌كار مي‌كند كه كارتريج جديدي به كار گرفته شود. با این کار همواره مقداری از جوهر کارتریج هدر میرود اما چه بهتر كه از آخرین قطره جوهر بتوان استفاده كرد. در این ترفند قصد داریم تا روشی به منظور این کار معرفی کنیم.

پخش كننده جوهر در اپسون با يك چيپ كار مي‌كند كه به درايور چاپگر اطلاعاتي در مورد ميزان جوهر موجود مي‌دهد.

يكي از فوايد اين مسئله اين است كه ديگر شما مجبور به دور انداختن اوراق چاپ شده به علت تمام شدن يك يا چند رنگ در هنگام چاپ نباشيد.

اين چيپ در بعضي از مدلهاي كارتريج به درستي عمل نمي‌كند. به همين علت هم در بعضي مواقع خواستار يك كارتريج پر از جوهر مي‌گردد و ديگر كاري به جوهر باقي مانده ندارد. البته از بعد از دادن پيغام هم مي‌توانيد اوراق خود را به چاپ برسانيد، اما خودتان بايد با چشم مواظب باشيد كه مشكلي پيش نيايد و در صورت مشاهده اولين كمبود رنگ، آن را عوض كنيد.

اگر چاپگر بدون جوهر كار بكند اين امكان وجود دارد كه هد چاپگر آسيب ببيند.

ابزار SSC Service Utility

 را كه می‌توانيد از آدرس www.pcwelt.de/downloads/druck-dtp/druck/100906 دريافت كنيد، مي‌تواند نشان دهنده جوهر را در بيش از 100 چاپگر اپسون تغيير دهد. اينكه آيا مدل شما نيز در اين ميان پيدا مي‌شود يا نه را مي‌توانيد در سايت زير چك كنيد: www.ssclg.com/epsone.shtml حتي اگر علاقه‌مند نيستيد، باز هم يكبار ديدنش ضرري ندارد.

زير گزينه “Configuration” مدل چاپگر خود را انتخاب كنيد. در گزينه “Ink Monitor" مي‌توانيد ميزان جوهر هر كدام از منابع خود را مشاهده كنيد. اگر ابزار را ببنديد، به عنوان آيكوني در Systray پديدار مي‌گردد. با دگمه راست ماوس بر روي آيكون كليك كنيد و گزينه "Reset Counters" را انتخاب كنيد. اكنون اين امكان براي شما وجود خواهد داشت كه توسط گزينه "Reset all Counters" چيپهاي تمامي منابع را به عقب باز گردانيد. به عنوان جايگزين مي‌توانيد نشاندهنده هر جوهر را جداگانه انتخاب كنيد. اگر كار را درست انجام داده باشيد، گزينه "Ink monitor" منبع پري را به شما نشان خواهد داد. اگر پيغام زير به شما داده شد: "...Please use ink freezer..." نمي‌توانيد نشان‌دهنده كارتريج را تغيير دهيد. به جاي اين كار مي‌توانيد عدد استاندارد جوهر را ساكن سازيد. براي اين كار بايد به پخش كننده جوهر يك كارتريج اصلي پر را نسبت دهيد كه ميزان اعداد آن جايگزين اعداد قديمي شوند.

با دگمه راست ماوس بر روي آيكون SSC Service Utility كليك كرده و گزينه زير را انتخاب كنيد: “Cartridge exchange, Move head to exchange Position” اكنون منابع به موقعيت تعويض در مي‌آيند بدون اينكه نرم‌افزار خدماتي اپسون، اين مسئله را يادداشت كند. جوهر جديد را جايگزين كنيد، چند خط چاپ كرده و عدد استاندارد جوهر را توسط گزينه “Ink Freezer, Store Counters Values" ذخيره كنيد. سپس دوباره منبع قديمي را جايگزين كنيد.

اكنون چيپ را توسط گزينه "Ink Freezer, Restore Values Back" با عدد جوهر جديد، initialize كنيد. اگر پيغام "Ink Counters Value restored" ظاهر شد، موفق شده‌ايد اما اگر گزينه "Wrong Stored data" به چشمتان خورد، چاپگر متوجه تعويض كارتريج شده و اينگونه مانع از تعويض عدد مي‌شود. گاهي‌اوقات دربار دوم اين عمل صورت مي‌پذيرد.

توجه: اگر هنوز زمان زيادي تا استفاده از ترفند گفته شده در مورد كارتريج جديد در پرينتر شما باقيمانده است بهتر است زودتر از اين ترفند استفاده نكنيد.

(به نقل از PCWorldIran)

برنامه مدیریت دیسک Disk part

آن قدر برنامه خدماتی به بازار عرضه شده است بعضی ز برنامه های خدماتی مفید تعبیه شده در سیسنم عامل های ویندوز مورد می مهری قرار بگیرند . یک برنامه خدماتی سودمند برای کاربران ویندوز اکس پی و 2000 برنامه  Diskpart است . برنامه Diskpart  یک مفسر سطر فرمانی طراحی شده به عنوان یک وسیله مدیریت دیسک است .

Diskpart  ازجنبه های مختلف به برنامه خدماتی Fdisk ویندوز 98 شباهت دارد، اما قدرتمندتر و انعطاف پذیر تر است . Diskpart می تواند پارتیشنهای دیسک سخت را بسازد ، حذف کند ،و تغییر اندازه بدهد ، همچنین می تواند به دیسکها نماینده حرفی بدهد و تعدادی از تکالیف دیگر پیکربندی دیسک را انجام دهد ، اما در این مقاله ، توجه ما به ساخت و مدیریت پارتیشنها است.

 

 

Diskpart را در کجا پیدا کنیم:

مایکروسافت Diskpart را در ویندوز اکس پی تعبیه کرده است . رویStart کلیک ويا Run  را انتخاب کنید. در پنجره  Run ، فرمان cmd را در کادر تایپ وروی OK کلیک کنیدتا یک پنجره نشانه فرمانی ظاهر شود. Diskpart را در نشانه فرمان تایپ کنید و کلید Enter  را بزنید.

 

برنامه Diskpart نشانه فرمان را به Diskpart >  تغییر می دهد . برای خروج از Diskpart  و بازگشت به نشانه فرمان استاندارد، فرمان exit را تایپ کنید . کلید Enter  را بزنید.

 

                                      

 

فرمانهای پایه Diskpart:

پر استفاده ترین فرمانهای پایه عبارتند از  سه فرمان (List Disk،List Volume،List Partition)،  لیست و سه فرمان Select  (فرمانهای  Select Volume، Select Partition ،Select Diskِ ). این شش فرمان را در ترکیبهای مختلف برای بررسی پیکربندی دیسک سخت می توانید به کار بگیرید .

فرمان List Disk فهرستی از دیسکهای متصل به کامپیوتر شما و اطلاعاتی درباره آنها ، شامل اندازه ، فضای آزاد، و این که آیا آنها به صورت basic پیکربندی شده اند یا dynamic  به  نمایش در می آورد.

فرمان List Volume  فهرستی از والیومهای قابل دستیابی و اطلاعاتی درباره هر والیوم(Valume)  را ، شامل نام حرفی دیسک ، برچسب ، نوع فرمت ، نوع والیوم ، اندازه ،  وضعیت ، و این که آیا آن والیوم حاوی یک سیستم عامل هست یا نه به نمایش در می آورد .

فرمان  List Partition جدول پارتیشن دیسک فعلی را که توجه به آن معطوف است نمایش می دهد. اطلاعات جدول پارتیشن شامل نوع  پارتیشن ، اندازه آن ، و آفست (offset)آن است .

اکثر فرمانهای Diskpart   یک عمل را روی یک هدف ویژه (دیسک سخت ، والیوم ، یا پارتیشن )انجام می دهند. پیش از آن که بتوانید فرمانی را روی یک آبجکت (object ) صادر کنید ، باید آن آبجکت را انتخاب کنید، تا فرمانها ی بعدی به آن آبجکت توجه کنند. وقتی آبجکتی را انتخاب کردید،  تا زمانی که آبجکتی دیگر انتخاب شود یا یک فرمان دیگر به اجرا درآید که آن آبجکت را از دسترس خارج کند، مانند فرمان حذف ، برای فرمانها ی بعدی توجه روی آن آبجکت باقی می ماند.

فرمانهای Select بدین قرارند:

Select disk n

Select volume n

Select partition n

 

 

در این فرمانها به جای  n عدد مورد نظرتان را قرار دهید .

اگر مطمئن نیستید که کدام آبجکت مورد توجه است ، می توانید فرمانهای List Disk،List Volume ،یا List Partition را صارد کنید .

یک ستاره در کنار نام دیسک ،والیوم ، یا پارتیشن نشان می دهد که آبجکت برگزیده ( مورد توجه ) فعلی است . فرمانSelect را بدون هیچ پارامتری می توانید صادر کنید ، که در این صورت Diskpart  آبجکت انتخاب شده را باز خواهد گرداند.

برای دیدن جدول پارتیشن یک دیسک ، ابتدا باید آن را برگزینید . به عنوان مثال ، در یک سیستم دو دیسکی ، فرمان ListDisk  نام دیسکها را به صورتdisk0وdisk1 و نشان می دهد. برای دیدن اطلاعات پارتیشن دیسک دوم، فرمانListDisk1   را تایپ ، و سپس فرمانList Partition    را تایپ کنید.

 

 

 پارتیشن کردن یک دیسک:

سه فرمان بسیار متداول ساخت پاربیشن به قرار زیرند :

Creat partition primary [size=n] [offset=n]

Creat partition extended [size=n] [offset=n]

Creat partition logical [size=n] [offset=n]

 

به جای n درsize اندازه پارتیشنی را که می خواهید بسازید بر حسب مگابایت وارد کنید . اگر اندازه ای را مشخص نکنید ، Diskpart تلا ش خواهد کرد که از همه فضای قابل دستیابی بهره بگیرد.

به جایn   درOffset  مقدار آفست بایت مورد نظر خود را وارد کنید. اگر آفست را مشخص نکنید ، پارتیشن از اولین فضای آزاد کافی برای جا دادن یک پارتیشن شروع خواهد شد.

 

فرمان partition primary ، یک پارتیشن بر روی دیسکی که در حال حاضر بر گزیده شده است می سازد . پس از آن که یک پارتیشن را ساختید پس از آنکه یک پارتیشن را ساختید ، توجه به پارتیشن جدید معطوف می شود.

 

فرمان partition extended ، یک پارتیشن بسط یافته  ( logical partition ) بر روی دیسکی که در حال حاضر بر گزیده شده است می سازد. برای هر دیسک فقط ساخت یک پارتیشن بسط یافته مجاز است .

فرمان Partition logical  ، یک پارتیشن منطقی (Logical partition ) در داخل پارتیشن بسط یافته (این پارتیشن بسط یافته باید مورد توجه برنامه باشد ) می سازد .یک پارتیشن بسط یافته ممکن است حاوی چند پارتیشن منطقی باشد .

پس از آنکه پارتیشنی را شاختید ، باید برای آن یک حرف نماینده به دیسک معرفی کنید . ابتدا والیوم مورد نظرتان را برگزینید و سپس از فرمان Assign   برای نسبت دادن یک حرف نماینده دیسک بهره بگیرید: assign [letter=d] . به جای d حرف نماینده دیسک مورد نظر خود را وارد کنید.

 

مثال: فرض کنید به تازگی یک دیسک سخت جدید دوم ، و خالی را به کامپیوتر خود اضافه کرده اید ، و می خواهید آن را با استفاده از حروف دیسک E ، F وG به سه والیوم پارتیشن بندی کنید .

برای فهرست کردن دیسک های متصل به کامپیوتر خود ، فرمان List Disk  را تایپ کنید .Disk Part  دیسکها را به صورت disk 0 و disk 1  فهرست باید کرد . برای انتخاب دیسک جدید ، فرمان Select disk 1  را تایپ کنید .برای ساخت یک پاتیشن 4098 مگابایتی جدید ، فرمان زیر را تایپ کنید:

  Creat partition primary size=4098

توجه برنامه به پارتیشن جدید تغییر خواهد کرد .

سپس ، فرمان Assign letter =E   را برای نسبت دادن یک حرف نماینده دیسک به پارتیشن جدید تایپ کنید . برای ساخت یک پارتیشن بسط یافته ، فرمان زیر را تایپ کنید :

 Creat partition extended

ما هیچ اندازه ای را مشخص نکرده ایم ، در نتیجه ، پارتیشن بسط یافته از همه فضای باقی مانده روی دیسک برگزیده ( مورد توجه فعلی ) استفاده خواهد کرد . اگر بخواهید یک پارتیشن منطقی 4098 مگابایتی در داخل این پارتیشن بسط یافته ، بسازید فرمان زیر را تایپ کنید:

 

Creat partition logical size=4098

حتما می خواهید یک حرف نماینده دیسک به پارتیشن منطقی جدید نسبت بدهید . برای این مثال ما فرمان Assign letter =F  را تایپ کردیم. برای ساخت یک پارتیشن منطقی دوم ، عبارت زیر را تایپ کنید:     

Creat partition logical

برای نسبت دادن یک حرف نماینده دیسک به این پارتیشن جدید ، فرمان Assign letter =G  را تایپ کنید .

 

 

حذف یک پارتیشن:

گاه و بیگاه ، ممکن است لازم باشد که یک پارتیشن را حذف کنید . از فضای پارتیشن حذف شده میتوانید برای ساخت پارتیشنی دیگر با بزرگتر کردن یک پارتیشن موجود استفاده کنیم . نمی توانید پارتیشن سیستمی یا پارتیشن بوت ، یا هر پارتیشنی را که حاوی فایل صفحه بندی (Paging file ) فعال است حذف کنیم . برای حذف پارتیشنی که در حال حاضر مورد توجه است ، فرمان delete partition  را تایپ کنید:

 

مثال: فرض کنید می خواهید پارتیشن منطقی دوم را که پیشتر روی دیسک 1  یافتیم حذف کنیم . فرمان Select disk 1   را تایپ کنید . ( ما در مثال قبل ، disk1 را انتخاب کرده بودیم، اما همیشه بهتر است وقتی می خواهید پارتیشنی را حذف کنید اول صریحا دیسکی را که می خواهید برگزیده شود انتخاب کنید . ) سپس ، فرمان select partition 4   را تایپ کنید . این کار باعث می شود که توجه برنامه به پارتیشن چهارم برروی دیسک 1  معطوف شود. سپس ، فرمان delete partition 4   را تایپ کنید.

 

 

بزرگتر کردن یک پارتیشن:

اگر پارتیشنی ساخته اید که به مرور زمان پر شده است و برای کارهای فعلی شما کوچک است ، و یک والیوم سیستمی یا بوت فعال نیست ، می توانید آن را بزرگ کنید . می توانید از فرمان  Extend  برای بزرگ کردن پارتیشنی که در حال حاضر برگزیده اید بهره بگیرید . برنامه فضای اختصاص نیافته موجود بر روی دیسک را به این پارتیشن ملحق می کند . فضای اختصاص نیافته باید بعد از پارتیشن انتخاب شده فعلی باشد ( یعنی آفست آن بالاتر باشد ).

اگر پارتیشنی را که می خواهید بزرگ کنید تا به حال فرمت نشده باشد ، یا با NTFS   فرمت شده باشد ، هیچ اطلاعاتی از بین نخواهد رفت. اگر این پارتیشن با سیستم فایلی به جز NTFS  فرمت شده باشد ، فرمان Extend  کار نخواهد کرد و این پارتیشن بدون تغییر باقی خواهد ماند .

Extend [size=n] [disk=n]

 به جای حرف n  در پارامتر size  ، عدد متناظر با تعداد مگابایتی را که می خواهید به پارتیشن اضافه کنید قرار دهید. پارامتر disk فقط با دیسکهای دینامیک به کار برده می شود . برا ی این مقاله ، می توانید از این پارامتر بگذرید.

 

مثال: فرض کنید می خواهید پارتیشن 3 در سیستم دو دیسکی خود را به اندازه 2048  مگابایت توسعه بدهیم . این مقدار فضا را از فضای اختصاص نیافته موجود بر روی دیسک 1 خواهیم گرفت . این فضا موجود است چون ما پارتیشن 4 را حذف کردیم که بالای پارتیشن 3 قرار داشت .

فرمان Select disk 1 را تایپ کنید ، آنگاه فرمان select partition 3 را تایپ کنید ، و سپس فرمان Extend size =2048 را تایپ کنید.

 

 

بازیافت یک دیسک گمشده:

برنامه Disk Part  حاوی فرمان Clean که از آن می توانید برای پاک کردن پارتیشنی که ویندوز نمی تواند شناسایی کند یا حذف اطلاعات پارتیشن بندی در صورتی که اشتباهی مرتکب شوید استفاده کنید .

 

دو نوع فرمان Clean وجود دارد: Clean و Clean all . فرمان Clean all کل پارتیشن و اطلاعات والیوم را از دیسک سختی که در حال حاضر مورد توجه است حذف می کند ، و همه قطاعهای (sector ) روی دیسک را صفرمی کند، که همه داده های روی دیسک مذبور را حذف می کند . فرمان Clean  فقط در Master boot record  و اطلاعات قطاعهای پنهان رونویسی می کند.

 

امکانات دیگر:

برای دستیابی به اطلاعات کامل به سایت www.microsoft.com مراجعه کرده و کلمه DiskPart  را جستجو کنید .

زنده کردن باتری های مرده لپ تاپ ، به روشی اعجاب انگیز

باتری های معمولی لپ تاپ نیز همانند سایر وسایل الکترونیکی برای خود عمر مشخصی دارند. این باتری ها معمولأ پس از 1 تا 2 سال کار مداوم ، کارایی اصلی خودشان را از دست میدهند و در نهایت تنها میتوانند 10 تا 15 دقیقه شارژ خود را حفظ کنند.

در صورتی که باتری لپ تاپ شما نیز به این بلا دچار شده است پیش از هر اقدام دیگری دست نگاه دارید و این ترفند واقعأ اعجاب انگیز با روشی اعجاب انگیزتر را بر روی باتری خود را اعمال کنید! چرا که با این کار میتوانید جان دوباره ای به باتری ببخشید و به نوعی آن را احیا کنید ، چرا که مجددأ باتری میتواند 1 الی 2 ساعت شارژ خود را نگه دارد و دیگر نیازی به پرداخت هزینه اضافی ندارید.
برای اینکار ، روش کار را بدون ترس و واهمه انجام دهید!

کافی است باتری را به مدت 14 الی 15 ساعت در داخل فریزر قرار دهید!
تا باتری لپ تاپ شما کاملأ فریز شود!
سپس باتری را 3 الی 4 بار شارژ و دشارژ نمایید.

اکنون باتری لپتاپ شما پس از گذراندن یک خواب زمستانی جان تازه ای پیدا کرده است و میتوانید بیش از گذشته برای شما کار کند.

شاید از این عمل تعجب کنید و ارتباطی بین این دو کار نیابید.
اما جالب است بدانید که این کار پایه و اساسی کاملأ علمی دارد ، چرا که همانطور میدانید به طور کلی در اجسام مختلف به دلیل لرزش طبیعی مولکولها جریان برق به راحتی از آنها عبور نمی کند. این مشکل در اجسام رسانا کمتر است ، زیرا مولکول ها به شکل منظم قرار می گیرند و جریان راحت تر عبور می کند ، اما برای ابر رسانا کردن باید جسم رو سرد نمود تا لرزش مولکولها کمتر شود (این لرزش هیچ گاه صفر نخواهد شد ، مگر در صفر مطلق یعنی 273- درجه سانتیگراد که البته تا امروز دست نیافتنی باقی مانده است blofa.blogfa) ، در نتیجه سرعت و کیفیت عبور جریان بهتر خواهد شود. دلیل بهتر کار کردن سی پی یو در درمای پایین نیز همین موضوع است.

این موضوع عملأ بر روی باتری یک لپ تاپ HP تست شد ، باتری که پس 1سال و نیم کارکرد ، تنها به مدت 10 دقیقه شارژ را نگه میداشت ، پس از اجرای این ترفند ، پس از اولین شارژ توانست 45 دقیقه و در دفعات بعدی تا 1.5 تا 2 ساعت شارژ را نگاه دارد.

از این موضوع و به نوعی نوآوری میتوان حتی در مورد هارد دیسک هم استفاده کرد ، هاردی که کار نمیکند را در صورتی که 10 تا 15 ساعت در فریزر فریز نمایید و سپس وصل نمایید را نیز میتوان با این روش بازیابی کرد.

همچنین برای تثبیت این موضوع ، ویدئویی نیز در سایت Metacafe منتشر شده است که کلیه عملیات به شکل تصویری قابل مشاهده است. این ویدئوی آنلاین در سیستم به اشتراک گذاری ویدئوی Metacafe به نشانی http://www.metacafe.com/watch/781300/revive_a_dead_laptop_battery در دسترس است.

لازم به ذکر است تا باتری شما دچار مشکل نشده است این ترفند را بر روی آن اجرا نکنید. همچنین این تنها بر روی باتری لپ تاپ تست شده است ، طبعأ امکان این کار بر روی همه باتری های لوازم الکترونیکی یا خود آنها وجود ندارد ، مگر دستگاه هایی که ساختاری همانند باتری های لپ تاپ داشته باشند.